Al dagen denk ik ik moet nog even wat schrijven.
Maar de puf ontbreekt.
Alle kinderen willen aandacht die we ze ook dolgraag geven.
We wennenaan elkaar, deden het vier dagen rustig aan.
Ruimden alle ziekenhuisspulletjes op, genoten van het samenzijn.
En werden verwend met vanalles.
Bloemen die het huis gezelliger maken.
Kaarten die Danique ook hier aan de muur wilde hebben.
Lekkere cake en taart.
De straat gezellig!
Oh wat is het heerlijk om zo thuis te zijn.
Een klein overzichtje van van wat we deden.
Danique haar fiets hebben we opgehaald en ingewijd.
We proberen iedere dag iets met haar te doen,
om de conditie te verbeteren.
Allemaal op een gezellige rustige manier.
Als we kijken naar wat ze nu doet en hoe ze erbij lacht,
het is mooi en onwerkelijk om te zien.
Sepp geniet van het rustig aan doen, de meiden knutselen
en puzzelen. En wij deden even een rondje samen.
Allemaal heel gewoon, voor ons is alles bijzonder nu.
Vanmorgen vertrok onze grote kanjer op dr fiets richting Middelharnis.
Haar boeken ophalen en kennis maken.
Sepp begon vanmorgen aan groep 3,
Beetje spannend.
En wij, wij doen het rustig aan.
De afgelopen zes weken hebben ons veel gebracht,
maar de intensiteit van deze zes weken voelen we nu pas echt.
We zaten in een soort achtbaan en afgelopen woensdag
mochten we uitstappen.
Wat onwennig op de benen en een hoofd wat vol zit van de ervaringen,
hopen we iedere dag iets uitgeruster te zijn weer.
Aanstaande donderdag gaan we op controle,
ws volgende week woensdag weer een biopt.
En tot die tijd, rustig aan en wat energie opdoen!
Voor Danique willen we het thuis rustig houden.
Ivm de lage weerstand willen we vragen om
Danique geen hand te geven of te kroelen of te kussen.
We zullen de komende tijd ook gelegenheden met grote
groepen mensen met Danique mijden.
Er is ons echt op het hart gedrukt voorzichtig te zijn
en oog te hebben voor infectiegevaar.
Een simpele infectie betekent een opname ivm de medicatie
tegen de afstoting die dan ontregelt raakt.
